Dit artikel is verschenen in “De Schakel” Baptistengemeente Meppel | 34ste jaargang | nr. 1 | 2019

Broers en zussen van de Baptistengemeente Meppel, wat geweldig dat ik nu een artikel mag schrijven waarin ik iets over mijn gezin kan vertellen en met jullie mag nadenken over de omgang met God. Per september mag ik in deze gemeente starten als voorganger en zullen we als gezin deel gaan uitmaken van deze mooie gemeente, wat hebben we er de afgelopen maanden naar uit gekeken!

De komende tijd zal vooral in het teken staan van kennismaken. Als gezin willen we graag de gemeente leren kennen (en ik hoop omgekeerd natuurlijk ook). Ik hoop dat ik u en jou in dit artikel weer iets meer van mijzelf en mijn gezin kan laten zien en zie uit naar de verdere kennismakingen! In het begin zullen we nog wat op en neer reizen, maar vanaf december hebben we een woning in Meppel! Wat een geweldige zegen en avontuur was dat, we zullen er vast nog weleens met elkaar over spreken. Daarnaast zullen we met elkaar ook moeten ontdekken welke rol ik als voorganger in de gemeente ga vervullen: We mogen dankbaar zijn dat we zoveel werkers in de gemeente hebben waardoor we met elkaar de taken kunnen verdelen, samen mogen we handen en voeten gaan geven aan het Lichaam van Christus!

 

Basishouding

Toen ik de vraag kreeg om iets te schrijven over de omgang met God en hoe je daar handen en voeten aangeeft dacht ik aan de tekst van Romeinen 14:8: “Want als wij leven, leven wij voor de Heere en als wij sterven, sterven wij voor de Heere. Of wij dan leven of sterven, wij zijn van de Heere.” Als ik aan deze tekst denk zie ik een basishouding voor ons als volgelingen van Christus. Wat je ook doet, je leeft niet voor jezelf, je sterft niet voor jezelf, je bent van Christus. Dat geeft voor ons leven zoveel rust en ontspannenheid. Het betekent namelijk dat ik niet voor mijn eigen ego hoef te vechten, ik hoef de schone schijn niet op te houden. Mijn leven draait niet om mij, maar om Hem en Zijn Koninkrijk. In vers 17 lezen we dat het Koninkrijk van God  bestaat: “…uit gerechtigheid en vrede en blijdschap in de Heilige Geest.” Hoe geven we hier handen en voeten aan? Vers 19: “Laten wij dus najagen wat de vrede en de onderlinge opbouw bevordert.” We mogen ons dagelijks leven leven vanuit geloof, dat gaat heel ver! Jij en ik mogen iets hebben van een vertegenwoordiger, een ambassadeur: We mogen onze best doen om het Koninkrijk van God te vertegenwoordigen hier op aarde. Dat doen we niet voor onszelf, we staan in dienst van een Ander.

 

Zoektocht

Als gezin hebben we de afgelopen jaren moeten ontdekken wat het betekent om ons leven in dienst van die Ander te stellen. Daarbij stel je jezelf de vragen als: Is dit het plan van God voor mijn leven? Welke kant moeten we opgaan? Is dit iets van God, of iets van mijzelf? Soms zou je zo graag een briefje uit de hemel ontvangen en soms gebeurt zoiets ook. Maar vaak is het een zoektocht, een puzzel (denk nog eens terug aan de eerste preek die ik bij jullie hield). In het begin van ons huwelijk dachten Eline en ik dat we onze plek hadden gevonden bij de Baptistengemeente in Wierden. Hier zagen wij onze toekomstige kinderen wel opgroeien en wie weet konden we daar ook wel aan de slag. De afgelopen 4 jaar hebben we in deze gemeente ook mogen werken en hebben onze kinderen er de eerste levensjaren door mogen brengen. En toch is er nu een nieuwe weg voor ons: de Baptistengemeente Meppel! Dat heeft ons best wat strijd gebracht, strijd in de zin van onzekerheid. Is dit het plan van God? Mag ik voorganger worden van deze gemeente? Nou moet je weten dat Eline en ik beiden best heel erg gesteld zijn op het contact met onze familie en vrienden en hebben we altijd in de buurt van hen gewoond. Nederland is natuurlijk niet zo groot, maar voor ons beiden was Meppel toch best een hele grote stap. Hoe ontdek je dan hoe je met God mag wandelen in deze vragen? Hoe ontdek je nou Zijn wil? Een belangrijke sleutel is voor ons het gebed, het zoeken van Gods aanwezigheid. En daarnaast gingen aan de ene kant heel wat deuren dicht en aan de andere kant deuren open. Ook hierin zien wij de leiding van God. We zijn dankbaar dat we deze stap hebben mogen maken.

 

Van angst naar liefde

Dit is een van de manieren waarop we de omgang met God ervaren in ons leven. Maar het leven als kind van de Vader is veel meer dan enkel wat momenten. Waar je vandaan komt bepaalt een deel van je identiteit, van wie je bent en hoe je bent. Zo is het ook met ons leven als kinderen van God. Romeinen 8 vers 15-16 verwoordt het zo mooi: “Want u hebt niet de Geest van slavernij ontvangen, die opnieuw tot angst leidt, maar u hebt de Geest van aanneming tot kinderen ontvangen, door Wie wij roepen: Abba, Vader! De Geest Zelf getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn.” Je mag als kind van God je leven aan Hem overgeven en weten dat Hij jou Zijn liefde geeft. Vers 38-39: “Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, nog leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, nog hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.” Hoe vaak komt het voor dat we ons leven laten leiden door angst? Hoe vaak gebeurt het niet dat we dingen doen of laten omdat we bang zijn? Soms komt onze angst voort uit ons verleden, wat we hebben meegemaakt, wat anderen ons hebben aangedaan. Soms komt angst voort uit onzekerheid, niet kunnen overzien wat de gevolgen zijn, angst voor het onbekende. God wil ons leren om samen met Hem het leven te leiden vanuit Zijn Geest, vanuit je identiteit als geliefde zoon of dochter van de Vader!

Maar dat is soms best wel puzzelen. Op papier lijkt het soms zo makkelijk, maar dat is zeker niet altijd het geval. En dat geeft niet, je mag best worstelen, je mag best twijfelen. Soms zijn wij, soms ben ik, ook wel de wanhoop nabij. En juist op die momenten mogen we God leren kennen als een liefdevolle Vader die zorgt voor Zijn kinderen. “Mijn genade is u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.”, het gaat er bij God niet om dat wij uit eigen kracht alles maar moeten kunnen. Het gaat er bij God om van wie wij het verwachten. Toen de leerlingen van Jezus angstig bij elkaar kwamen in een huis na het sterven van Jezus, hadden ze de deuren gesloten (lees Johannes 20 maar eens). In hun angst kwam Jezus binnen en ging in hun midden staan en groette hen met vrede. Zo kan het ook in ons leven zijn: Hoeveel muren hebben we om ons leven gebouwd? Hoeveel deuren zijn er gesloten uit angst? Juist in de moeilijkheden van het leven wil Jezus binnenkomen en een centrale plek innemen in ons leven. Hij wil geen bijrol in je leven, maar de hoofdrol! En in die angst en twijfels, in die wanhoop en uitzichtloosheid komt Hij en spreekt je aan: Niet met veroordeling, maar met vrede! Sjalōm, dat is niet alleen de afwezigheid van oorlog. Dit Hebreeuwse woord betekent “volledige of gave toestand”: heelheid, compleetheid, een toestand voor je hele wezen. In de zwakte van Zijn leerlingen komt Jezus hen tegemoet met Zijn vrede. Die liefde van God is de basis voor de omgang tussen God en de mens en vervolgens ook voor mensen onderling.

Hier ben ik

We mogen leren dat we God op allerlei wijzen mogen ontmoeten, mogen zien. We ontmoeten Hem in de Bijbel, we ontmoeten Hem in gebed. We zien God terug in Zijn schepping, we mogen Hem ook ontmoeten in Zijn kinderen. Voor mij persoonlijk is bijvoorbeeld muziek ontzettend belangrijk, zowel het maken van muziek als het luisteren naar muziek. Een uitspraak die voor mij geldt: Muziek gaat verder waar woorden stoppen. Daarnaast ben ik ook iemand die ontzettend kan genieten van het (be)studeren. Als ik met Gods Woord bezig ben zijn er regelmatig momenten waarbij ik niet anders kan dan stil zijn en onder de indruk raak van wie God is. Dan is het alsof ik God zelf hoor spreken en geniet ik zo van die intimiteit. Op andere momenten kan het zomaar iets zijn wat een ander tegen mij zegt of voor mij doet, we hebben elkaar ook nodig om die ontmoeting met God te hebben. De gemeente is niet voor niets het Lichaam van Christus.

Samen mogen we meer en meer gaan lijken op Hem, mogen we onze identiteit vinden in God. Dat is puzzelen, maar wel een puzzel die we samen mogen maken. En dan mogen we net als Abraham zeggen: “Hier ben ik”. Wanneer heb je dit eenvoudige maar krachtige gebed voor het laatst naar God toe uitgesproken? God, zie, hier ben ik! We mogen present zijn, en Christus ontdekken, ontmoeten en laten zien.